Archive for the ‘SON KONAN METİN/ ‘Parrhesia’: Hakikati Dillendirme Sorumluluk ve Cesareti’ Category

  Bu yazı, 7 Şubat 2018’de, Gazete Duvar‘da yayımlanmıştır.         Kendi olmaklığımız, kendiliğimiz, aşkın bir gücün eseri (Tanrı vergisi, kader) değil de, kendi hikâyesi içinde kurulagelen bir şeyse; nedir, bu, kendiliğin kurucu hakikati? İnsan, verili bir ilişkiler gerçekliğine (anne-baba/aile dünyasına) doğuyor; giderek, genişleyen çevresi ile hemhal olup kendi olma hikâyesini kuruyorsa; kendiliğin kurucu […]



Reklamlar